kaewwanna natural indigo หม้อห้อมและเมืองแพร่

ผ้าถุง ต่อผ้า ปีใหม่2555

2012-01-03T10:04:00.004+07:00

ขอให้ทุกคนมีจิตใจดี มีที่อยู่ของใจ รู้หวั่นไหว รู้ไไม่หวั่นไหว รับปีใหม่ 2555 เถิดครับ

ขอสั่งผ้าขาวม้า 1000 ผืน

2011-09-16T20:39:00.003+07:00

เมื่อวานนี้ มีโทรศัพท์มาถามสั่งผ้าขาวม้าผืนละ 500 กว่าบาท 1,000 ผืน แล้วจะใช้วันที่ 5 ตค. ต้องถึงมือวันที่ 3 ตค.

พอได้ฟังแล้วตกใจ

อยากชี้แจงไว้ตรงนี้ว่า คำสั่งซื้อแบบนี้้ อยากได้มาก
แต่ก็อยากมีเวลาอธิบาย ที่ฟังแล้วไม่ดูหยิ่งจองหอง
1. ไม่มีในสต้อค
2. ถ้าจะทำใหม่ภายใต้ฐานการผลิตเดิม ต้องใช้เวลาเป็นปี
3. ถ้าจะสั่งจริง ๆ ต้องมีเวลาให้ มีความแน่นอน เพื่อขยายการผลิต เช่น เพิ่มหม้อย้อม เพิ่มคนทอ

เสียใจที่ไม่ได้รับคำสั่งซื้อนี้ แต่ก็ได้บทเรียน

แว่ว ว่า มีคนเสาะหาหม้อห้อมแท้ๆ มากขึ้น

2011-08-19T09:45:00.002+07:00

ลูกค้าน่าจะหาเจอสักทีน่ะ หม้อห้อมย้อมธรรมชาติแท้ๆ น่ะ

AG7 46x165cm 280.-

2011-08-19T09:42:00.001+07:00

AG6 65x180cm 480.-

2011-08-19T09:39:00.002+07:00

AG5 45x165cm 280.-

2011-08-19T09:36:00.001+07:00

AG4 85x195 580.-

2011-08-19T09:34:00.002+07:00

AG3 75x175 480.-

2011-08-19T09:30:00.004+07:00

AG1 45x165 280.- AG2 45x185 300.-

2011-08-19T09:23:00.004+07:00

แพรพรรณหม้อห้อมแพร่

2011-06-10T09:56:00.001+07:00

แพรพรรณหม้อห้อมแพร่
บทความ เขียนโดยวุฒิไกร ผาทอง 31 พค.54

หม้อห้อมอยู่คู่เมืองแพร่มานานนับร้อย ๆ ปี ซึ่งถ้าจะว่าไปแล้วเป็นเศษเสี้ยวของเวลาที่มีหลักฐานว่ามีหม้อห้อมเกิดขึ้นในโลก ที่ประเทศจีนว่าไว้กว่า ๕,๐๐๐ปี ที่อียิปต์ก็กว่า ๒,๐๐๐ ปี ประเทศอื่น ๆ ทั่วโลกก็มีหม้อห้อม แต่ไม่ได้เรียกอย่างเรา พื้นที่จังหวัดแพร่ได้มีกลุ่มชนชาติ ไท-ลาว อพยพเข้ามาอยู่อาศัยหลายช่วง ถ้านับว่าพ่อขุนพญาพลพาผู้คนมาจากเชียงแสนเพื่อสร้างเมืองแพร่ ก็คือพันกว่าปีก่อน แล้วประมาณไม่กี่ร้อยปีมานี้ ในช่วงสมัยกรุงธนบุรี จนมาถึงสมัยรัตนโกสินทร์เจ้าเมืองแพร่ก็ได้พาไพร่พลมาจากสิบสองปันนา จากเชียงแสน จากแขวงเชียงขวางประเทศลาวอีก คนเหล่านี้ก็ล้วนมีความรู้ด้านหม้อห้อม ซึ่งน่าจะรวมถึงคนพื้นเพเดิมด้วย เพราะพืชพรรณที่ให้สีครามมีอยู่ทั่วไป ทั่วโลก คนสมัยก่อน ต่างก็ผลิตเสื้อผ้าใช้เองทั้งนั้น ปลูกฝ้าย ปั่นด้าย ทอผ้า ย้อมผ้ากันเอง แล้วก็เลิกทำเองก็เมื่อมีระบบการค้าขายกับต่างแดนอย่างจริงจัง ระบบก็จะเน้นเรื่องความถนัดเฉพาะจึงสรรสร้างสินค้าได้น่าสนใจกว่าของที่เห็นชินจนตาในท้องถิ่น

ชาวไทยรู้กันทั่วไปว่า มาเมืองแพร่ต้องซื้อหม้อห้อม ในช่วงระยะไม่ถึง ๑๐๐ ปี นี่เอง นั่นเป็นเพราะความสามารถในการผลิต การย้อม การตัดเย็บของคนทุ่งโฮ้ง ซึ่งเป็นเชื้อสายไทพวนจากแขวงเชียงขวาง มีตำนานเรื่องเล่าที่น่ามหัศจรรย์จนกลายมาเป็นประเพณีกำฟ้า คนทุ่งโฮ้งขยัน พัฒนาปรับปรุงสินค้ามาโดยตลอด และค้าขายเก่งจึงกระจายชื่อเสียงเรื่องหม้อห้อมได้อย่างรวดเร็ว

แหล่งซื้อหาผ้าหม้อห้อมในช่วง ๕๐ – ๗๐ปีที่ผ่านมานี้ นอกจากบ้านทุ่งโฮ้ง ก็จะมีบ้านเวียงทองที่ถ่ายทอดมาทางสายญาติทุ่งโฮ้ง และบ้านพระหลวง ซึ่งเป็นกลุ่มไทลื้อที่อพยพมาอยู่ที่ป่าดงใหญ่ มีพระธาตุเนิ้งอันมีตำนานเก่าแก่เช่นกัน แล้วทั้งทุ่งโฮ้งและพระหลวงต่างก็มีภาษาพูดของตนเอง เป็นความโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์เฉพาะกลุ่มเข้าไปอีก

ในช่วงค้าขายดี ๆ ระบบการผลิตจึงต้องปรับให้ทันกับความต้องการ ดังนั้นเมื่อตลาดกว้างขวางขึ้น การแข่งขันด้านราคาสูงขึ้น การผลิตที่สะดวกสบายขึ้น ทำให้วิถีการผลิตแบบเดิมนั้นหายไป

จากการใช้ครามเปียกที่ได้จากต้นห้อมต้นครามที่ปลูกกันเองทำเป็นสีย้อมเอง ก็กลายเป็นครามที่มีพ่อค้าใส่กระป๋องมาขาย ถึงช่วงหนึ่งก็เปลี่ยนเป็นครามเกล็ดที่นำเข้ามาจากต่างประเทศ เป็นถังใหญ่ แบ่งขายเป็นกิโลกรัม ส่วนพัฒนาการด้านน้ำด่างนั้น ที่เคยได้จากขี้เถ้าในครัว ก็กลายเป็นขุดหัวกล้วย ต้นผักโขมหนาม ฯลฯ มาตากแห้งแล้วเผาเอาขี้เถ้า มาช่วงหลังสุดเป็นด่างที่มาเป็นรูปผงขาว ๆ จากโรงงานอุตสาหกรรม

ถึงระยะประมาณ ปี ๒๕๔๐- ๒๕๔๕ ความเข้าใจเรื่องหม้อห้อม ก็จะแยกเป็น ๒ อย่าง พูดคำว่าหม้อห้อมแท้นั้นก็หมายถึงเสื้อหม้อห้อมที่ย้อมเสื้อผ้าดิบเอาในหมู่บ้านในชุมชน อีกอย่างที่เหลือก็หมายถึงหม้อห้อมที่เอาผ้าที่ย้อมสำเร็จแล้วจากโรงงานมาตัดเย็บ ความหลากหลายของหม้อห้อมก็อยู่ที่กรรมวิธีการย้อม ย้อมเย็นก่อน ต่อด้วยการ “ชุบซ้ำ” (ภาษาเฉพาะคนขายหม้อห้อม หมายถึงการย้อมร้อนด้วยสีเคมีทับ) ผู้ย้อมแต่ละคนก็มีเทคนิคเฉพาะตัว รูปแบบเสื้อผ้าปรับจากเสื้อกุยเฮง เตี่ยวสะดอ ขาก้วย เป็นเชิ้ต ๒ กระเป๋า ๔ กระเป๋า เป็นกางเกงหูรูด มีการตกแต่งลวดลายด้วยวิธีต่าง ๆ เช่น ลายบาติกของม้ง หรือ ผ้าตีนจก ผ้าทอพื้นเมือง

ในช่วงปี ๒๕๔๕ มีกระแสความต้องการผ้าย้อมสีธรรมชาติเกิดขึ้น ทำให้ผู้ประกอบการสนใจเรื่องผ้าหม้อห้อมย้อมสีธรรมชาติ มีการสั่งซื้อเนื้อครามมาจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีการเสาะซื้อต้นห้อมใบห้อมจากหมู่บ้านในพื้นที่ป่าซีกตะวันออกของเมืองแพร่ ภาคเอกชนบางรายมีความพยายามที่จะส่งเสริมการปลูกด้วย มาในปี ๒๕๕๔ นี้ มีบางรายให้ชาวบ้านในพื้นที่นำใบห้อมจากป่าทิศตะวันตกของจังหวัดมาใช้ในการทำน้ำห้อมมาหมักย้อมผ้า

กระแสหม้อห้อมอื่น ๆ ก็มาพร้อม ๆ กัน ทำให้วงการหม้อห้อมเมืองแพร่เปลี่ยนแปลงไปอีกมาก การตกแต่ง รวมถึงรูปแบบเสื้อผ้ามีความหลากอีกหลายเท่า ความมีชื่อเสียงของหม้อห้อมแพร่ยิ่งมีมากขึ้น ทำให้เกิดการผลิตในจังหวัดอื่นๆ แล้วบอกว่าเป็นหม้อห้อมแพร่ ซึ่งไม่จำเป็นต้องบอกเช่นนั้นเลย เพราะหม้อห้อมนั้นเป็นวัฒนธรรมร่วมกันของคนล้านนาทั้งหมด ผลิตที่ไหนก็น่าจะบอกว่าเป็นของที่นั้น ๆ ให้มีเอกลักษณ์ของตนเองจนลูกค้าจำได้ อย่างคนที่เคยใช้หม้อห้อมของเมืองแพร่ ก็จะติดใจในเนื้อผ้าที่จะหาซื้อได้เฉพาะที่เมืองแพร่เท่านั้น เนื่องจากโรงงานจะผลิตมาขายให้เฉพาะเมืองแพร่

ช่วงปี ๒๕๕๔ นี้ ในวงผู้ประกอบการหม้อห้อมต่างก็เห็นชัดขึ้นว่ามีการพัฒนาหม้อห้อมแยกเป็น ๓ สาย คือ หม้อห้อมสังเคราะห์ หม้อห้อมธรรมชาติ และ หม้อห้อมที่นำเนื้อผ้าทั้งสองแบบมาใช้ผสมผสานกัน ซึ่งเป็นโอกาสให้ลูกค้าเลือกได้ตามรสนิยม ตามโอกาสแห่งการใช้สอย บ้างก็มุ่งตอบสนองตลาดต่างประเทศ

หม้อห้อมสังเคราะห์ ก็มีทั้งใช้ผ้าย้อมมาจากโรงงาน หรือ ผ้าดิบมาย้อมเอง บ้างก็ย้อมแบบบาติก เย็บแล้วก็ผ่านกรรมวิธีฟอกให้นุ่ม ฟอกกันสีตก มีรูปแบบมากมาย ตามระดับราคาที่ผู้ซื้อต้องการ

หม้อห้อมธรรมชาติ ก็มีความแตกต่างในแต่ละร้าน ในเนื้อผ้า ลวดลายเทคนิคการทอ มีทั้งมัดย้อม จุ่มย้อม หรือ สกรีนลายด้วยหม้อห้อมธรรมชาติ ตามความถนัดและบุคลิกของเจ้าของร้าน

อย่างไรก็ตามในกลุ่มผู้ประกอบการหม้อห้อมก็ได้พยายามส่งเสริมให้มีการระบุขนาดของเสื้อผ้าลงในป้ายราคาว่ากว้างยาวเท่าไหร่ ซึ่งหลายร้านก็จะระบุไปถึงประเภทผ้า วิธีการย้อม สีที่ใช้ย้อม รวมทั้งวิธีใช้วิธีซัก การดูแลรักษา ให้ลูกค้าเลือกซื้อได้สะดวกขึ้น

การผลิตหม้อห้อมแบบดั้งเดิม

การผลิตหม้อห้อมแบบดั้งเดิม หรือ หม้อห้อมธรรมชาตินั้น แบ่งเป็น ๕ ส่วน

ส่วนแรกนั้นคือการทำเนื้อห้อมจากต้นห้อม เนื้อครามจากต้นคราม หรือเนื้อครามจากต้นเบิก พืช ๓ ชนิดที่ให้สีคราม คนแพร่ก็เรียกรวม ๆ ว่าต้นห้อม เรานำพืชและอย่างนั้นมาแช่ประมาณ ๖ – ๑๒ ชั่วโมง แล้วแต่สภาพอากาศ จนน้ำที่แช่ออกสีเขียว กรองเอาแต่น้ำมาตีกับปูน พอได้ที่ฟองสีน้ำเงินก็จะยุบตัว ปล่อยให้ตกตะกอน แล้วกรองเอาตะกอนมาใช้ ตะกอนนั้นเรียกว่าเนื้อห้อม หรือ เนื้อครามนั่นเอง

ส่วนที่สองเป็นเรื่องของการทำน้ำด่างจากขี้เถ้า แบบเดียวกับที่คนโบราณเขากรองเอาไว้ซักผ้านั่นแหละ แต่แยกความเข้มข้นไว้เป็นน้ำหนึ่งน้ำสอง เพื่อใช้ต่างวาระกัน

ส่วนที่สามคือการก่อหม้อ บางแห่งเรียกว่าตั้งหม้อ นำเนื้อห้อมมาหมักรวมกับน้ำด่าง น้ำปูน น้ำตาล ตามอัตราส่วนที่เหมาะสม อย่างเรื่องน้ำตาลนั้นบางเจ้าก็ใช้เหล้า น้ำซาวข้าว บ้างก็เป็นกล้วย อ้อย สัปรส เป็นสูตรร้านใครร้านมัน ซึ่งจะใช้เวลาในการหมักตั้งแต่ ๒ ชั่วโมง ถึง ครึ่งเดือน ถึงจะย้อมได้ นั่นก็มีผลในเรื่องความทนทานของสีที่ย้อมได้ต่างกันอีก

ส่วนที่ ๔ คือ การย้อมอยากได้สีเข้มก็ย้อมซ้ำอีกถ้าเส้นด้ายนั้นแห้งหมาด นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะชอบใจถ้าได้ลองย้อม เพราะติดใจเรื่องการเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีฟ้าหรือน้ำเงินของเส้นฝ้ายย้อมที่ชุ่มน้ำย้อมเมื่อทำปฏิกิริยากับอากาศ แล้วการย้อมห้อมธรรมชาติก็รู้สึกไว้วางใจ เบาใจไม่กลัวแพ้หรือคันตามมา และ ส่วนที่ ๕ นั้นเป็นการทอที่บางคนอาจสนุกกับการออกแบบให้ช่างทอ แต่ไม่สนุกกับการรอคอย กว่าจะเห็นของจริงก็ ๒ – ๔ เดือน

เพื่อนชวนเพื่อน ให้มาเที่ยว

2011-05-18T14:50:00.003+07:00

เมื่อวันที่ 14 พค. 54 ที่ผ่านมา มีแขกมาที่แก้ววรรณา 3 ชุด ซึ่งน่าสนใจทั้งหมด ชุดแรกเป็นครอบครัวบ้านโตน พาลูกชายมาดูเรื่องหม้อห้อม เพราะเจ้าหนุ่มที่เพิ่งจะอายุ 15 สนใจเรื่องภูมิปัญญานี้มาก ก่อหม้อเองได้ ปลูกคราม ย้อมผ้า ทอผ้า เรียนหนังสือก็เก่งด้วย บอกว่าที่ไปค่อยไหวคือ ภาษาอังกฤษกับพละศึกษา ขนาดไม่ค่อยดีเกรดได้ 3.95 ชุดที่ 2 ทำงานอดิเรก (หรือเปล่า?) ด้นผ้าประดิษฐ์เป็นของใช้เล็ก ๆ ส่งต่างประเทศ ชุดที่ 3 มา 2 คน สะพายกล้องมาด้วย กางโพยเป็นภาษาญี่ปุ่นมาด้วย ก็เลยขอสแกนไว้ เป็นโพยที่พวกอาสาสมัครด้วยกันเขียนบอกเพื่อน ๆ ไว้ในสมุดแนะนำระหว่างเพื่อนวงในพวกเขาเอง ใครอ่านได้ลองแปลหน่อย จะขอเทียบกับที่ผมลองถามไว้แล้วน่ะครับ

วันที่ 22 พย. 54 ผมได้อีเมลล์นี้มา น่าจะแปลจากแผ่นข้างบนน่ะ

AIZOME (Indigo dye)(Morhom) can be experienced here.

Phrae is a place where AIZOME is famous.
Although this store (Kaewwanna) that can do AIZOME experience is known by the local person as a noodle shop,
but the beautiful products and great craftsmans are in the back of a store.

Let's draw!!

A pattern is drawn using a brush, a screen or a wooden branch etc.
The picture which a craftsman draws is wonderful.
The craftsman who always wears the dress of great AIZOME will help you.

Let's dye!!

Indigo blue is contained in the big jar.
Cloth to dye is put in a jar and shaken.
Once it shakes, it must wait for 6 hours until it can use for the next.
There are many jars in a line.

A pattern will be made if it binds with a rubber band.

Jeans also can be dyed.

A map and goods appear on the homepage.

อ่านแล้วรู้สึกดีจังเลย

หน้าฝน ผ้าเต็มตู้

2010-09-14T15:57:00.003+07:00

มาเปิดดูตู้ผ้า ปรากฏว่าเต็มกว่าระดับปกติ แสดงว่าผ้าที่ทอเข้ามามากกว่าที่ขายออกไป จึงได้โอกาสอัพเดทรูปภาพขึ้นให้ท่านทั้งหลายที่คอยให้กำลังใจได้ทราบสถานการณ์
คนเย็บผ้าบอกว่า "จนถึงป่านนี้แล้ว คงอยู่ต่อไปได้ล่ะน่า คนก็รู้จักเยอะขึ้นแล้วนี่" นั่นน่ะซีนะ ใครจะไปรู้ ต้องปรับตัว แต่คงไม่ใช่ปรับราคาลง เพราะต้นทุนขึ้นเหลือเกิน วันนี้ได้คุยกับคนขนน้ำห้อม เป็นแม่ค้่าไปส่งผลไม้ที่เวียงจันทน์ น้ำห้อมจากเวียงจันทน์มาเมืองแพร่ จึงได้ค่าขนถูกลงหน่อย แต่ภาษีข้ามแดนคงไม่ได้เข้าระบบ FTA
ลูกค้ามีทางเลือกเยอะแยะแล้วครับ มีหลายร้านทำหม้อห้อมธรรมชาติ ดูดีๆ ก็แล้วกัน ตาดีได้ ตาร้ายเสีย เน้อ พี่น
้อง

indigo story : Phrae

2009-07-01T07:41:00.002+07:00

เรื่องราวหม้อห้อมแพร่ ส่งให้ อาจารย์อีน่า บราวน์ / ผ่านนายปูน

เช็คไวยากรณ์ โดยคุณ Maree Matic อาสาสมัครชาวออสเตรเลีย ทำงานกับองค์กรเมอร์ซี่ วังหงษ์ แพร่

There is a long cultural history amongst the people in Sipsong Panna, Lan Xang and Lanna. About two to three hundred years ago, many wars between Siam, Lanna and Burma meant that many Tai Lue and Lao Phuan moved to Phrae. It was through this conflict that the Thai Lue and Phuan brought the indigo dye and the knowledge of how to use it, to Phrae, something that would become a gift to this area. Those living in Phrae also had some knowledge of how to produce the natural indigo dye, and they combined this knowledge with the Thai Lue and Phuan. The Phrae area is rich in natural diversity and the environment supported the locals to be able to apply and use their original knowledge. The farmers named the material Phrae Mahom and they became very famous throughout Thailand.

With the period of the industrial revolution, synthetic colors began to rapidly replace the old natural dye. However, trading in Mohom continued and until this day makes quite a large income for Phrae.

A new era began about six years ago when the Government introduced the OTOP (One Tambon One Product) policy. Phrae promoted the famous Mohom as their main product. Nowadays, there are various kinds from real natural indigo to fully synthetic indigo items.

ต่อด้วยเรื่องราวแก้ววรรณานิดหนึ่ง

In 1999 Kaewwanna became involved in the Mohom business in Phrae because of his love of cotton and his desire to market the concept in such a way that would make the real, natural, indigo dye method for producing Mohom, a well known and widespread product which Phrae would be known for. Drawing on the wisdom of many wise people (who wanted to share their wisdom for love not profits) that held the secrets to the processes for making Mahom, he set up the old dye pots three years later. This took three years due to the intricacy and level of attention to detail required to learn these processes. Since then the old processes have continued to be followed producing Mohom the natural way and we are proud to have brought out natural, quality items to the public, especially at this time of global warming.

The charm of natural blue and white has been shown in both woven and light machinery cotton fabrics, some cut in an easy style and serving as a great reminder of a day spent in Phrae.

kwn map

2009-06-09T13:45:00.001+07:00

ดูเพิ่มเติมที่ www.pakkadkaew.com

2009-03-25T15:50:00.001+07:00

ทางแก้ววรรณา ได้รับเกียรติจากคุณวาสนา เกิดสุภาพ นำสินค้าบางส่วนไปเปิดขายบนเวปไซท์ครับ

เสื้อผ้าทอคอปก

2009-03-25T15:34:00.001+07:00

ผ้ารองจาน รองแก้ว

2009-03-25T15:27:00.003+07:00

เสื้อคอเจาะ ตัวหลวม ใส่สบาย

2009-03-25T15:24:00.001+07:00

เสื้อเย็บมือ

2009-03-25T15:19:00.003+07:00

กระเป๋าเล็กกระเป๋าน้อย

2009-03-25T15:11:00.003+07:00

ย่าม

2009-03-25T15:06:00.002+07:00

ประดาของขาย

2009-03-25T14:47:00.001+07:00

เป้สะพายหลัง

ประดาของขาย

2009-03-25T14:33:00.002+07:00

ผ้าพันคอผ้าทอ และผ้าคลุมไหล่

ประดาของขาย

2009-03-25T14:27:00.002+07:00

ปลอกหมอนอิงขนาด 16 x 16 นิ้ว เป็นผ้าโรงงานย้อม และสกรีน มีซิบ

แบ่งประเภทผลิตภัณฑ์ delight และ simply

2009-02-12T10:34:00.002+07:00

KWN Delight

Kaew Wan Na Delight Experimental Painted & Printed KWN-DE2P

แก้ววรรณา กลุ่มสินค้า วาดลาย พิมพ์ลาย

เป็นชื่อสำหรับผลิตภัณฑ์แก้ววรรณา ที่ใช้วัตถุดิบราคาถูกลง บอกกล่าวถึงความดาลใจของผู้ลงลาย จากการใช้หม้อห้อมธรรมชาติวาด พิมพ์โดยอุปกรณ์หลากชนิด ซึ่งผันแปรตามสภาพปัจจัยที่แตกต่างกัน ของสีย้อม อาทิ ความเข้มจาง ความหนืดเหนียวของสี ความแตกต่างด้านวิธีย้อม ลำดับการย้อม ความแตกต่างของวัสดุที่จะลงลาย รวมไปถึงภาวะความรื่นรมย์ของผู้ลงลายเอง
จากการทำงานมาเกือบ ๑๐ ปี ผลิตภัณฑ์ต้องพัฒนาเป็น ๒ หมวดใหญ่ๆ เพื่อการสื่อสารกับลูกค้าแต่ละกลุ่ม

KWN Simply

Kaew Wan Na Simply Hand Made KWN-SHM

แก้ววรรณา กลุ่มสินค้า ทอมือ ทำมือ

เป็นชื่อสำหรับผลิตภัณฑ์แก้ววรรณาที่แปรรูปจากผ้าทอมือหม้อห้อมธรรมชาติ และ เย็บด้วยมือ เป็นผลจากพัฒนามาตั้งแต่ปี ๒๕๔๒ ที่ดูไม่คล้ายพัฒนา แล้วกลายเป็นรูปแบบที่ลูกค้าส่วนใหญ่ของแก้ววรรณารู้จักจำได้ และ เลือกใช้

นางแบบ กับธงไจย

2009-01-28T07:40:00.007+07:00

ไปถ่ายรูปบ้านเก่า และมอบธงไจย เป็นกำลังใจให้กับผู้ที่รักษาบ้านไม้เก่าให้เราได้ชื่นชม ก็เลยได้โอกาสถ่ายเสื้อผ้าแก้ววรรณาด้วย ต้อนรับปีใหม่

ผ้าทอขาวม้า และ ผ้า...

2008-09-12T11:03:00.002+07:00

ทอผ้าขาวม้าสามสีออกมาไว้ขาย เป็นตัวอย่างของสินค้าที่ไม่มียุค และ ตอนนี้ เราพยายามลดต้นทุนโดยทำสินค้าตัวใหม่จากผ้าสาลูน่มๆ ที่ทอโดยโรงงาน มาขยุ้มย้อม สกรีนหม้อห้อมธรรมชาติทับ ใช้เป็นผ้าพันคอก็ได้ เช็ดตัวก็แห้งง่ายดี

เสื้อตัวโต

2008-09-12T10:58:00.002+07:00

ครูฝนแนะนำให้รู้จักกับคุณเบอร์นาร์ด ครูอาสามาจากอังกฤษ สอนภาษาที่วิทยาลัยเกษตรเด่นชัย คงมีเงิน เพราะพักที่โรงแรมภูมิไทย พักจนรู้จักกับคู่สามีภรรยาอีกคน มาซื้อเสื้อด้วย แต่ให้ทำตัวโต ก็เลยทำเผื่อขายให้คนอื่นด้วย

เบาะนั่งกับแมว

2008-09-12T10:52:00.001+07:00

ไปบ้านนาแซง แขวงเวียงจันทน์คั้งก่อนโน้น เจ้าของบ้านเอาเบาะให้มาเป็นที่ระลึก จึงหยิบมาทำ นั่งพอดีก้น นั่งแบบยกให้ก้นสูงน่ะ ขาอยู่ที่พื้น แต่มีหลายคนอยากได้กว้างกว่านี้ กำลังสั่งอยู่

ถึงตอนที่ชีวิตถูกหม้อห้อมลิขิต

2008-09-10T09:56:00.000+07:00

มี ๒ เรื่องที่อยากจะเล่า เกี่ยวกับหม้อห้อมลิขิต ให้ญาติมาเจอกัน
เหตุที่ใช้คำว่า หม้อห้อมลิขิต ก็เพราะเป็นด้วยความเกี่ยวพันการใฝ่รู้ในเรื่องหม้อห้อม
รายแรก เป็นญาติที่จากกันมาถึง ๓๐ ปี รายที่ ๒ จากกัน ๑๐ ปี

ป้าหมัย เป็นชาวลาวสะหวันเขต เจอกับสามีตอนที่ฝ่ายชายไปทำงานก่อสร้าง พองานจบโครงการก็ติดตามสามี กลับมาที่บ้านทุ่งโฮ้ง ไม่ได้กลับบ้านอีกเลย และ ขาดการติดต่อกับครอบครัวพ่อแม่ตั้งแต่นั้นมา ในปีนี้ คลัสเตอร์หม้อห้อมจังหวัดแพร่ ได้มีโครงการที่จะไปเยี่ยมชมการผลิตผ้าย้อมครามที่สะหวันเขต ชื่อ “ละหา” ประจวบพอดีกับ “มาดามสง” ชาวลาวเจ้าของกิจการนั้น ได้ขึ้นมาทำธุระที่จังหวัดน่าน มีโปรแกรมมาแวะชมการย้อมหม้อห้อมที่บ้านครูเหงี่ยม บ้านทุ่งโฮ้ง ป้าหมัยซึ่งเป็นสมาชิกคนหนึ่งของกลุ่มบ้านทุ่งโฮ้งก็มาร่วมสาธิตด้วย ก็มีการแนะนำตัวกันว่าตนเองมาจากสะหวันเขตในสมัย ๓๐ ปีก่อน ตอนนี้อยู่กับลูกๆ เมื่อไล่เรียงกันไปมา ปรากฏว่าเป็นญาติกัน บรรยากาศแห่งความปิติยินดีก่อขึ้นทันใด พวกที่ชุมนุมอยู่ด้วยกันในที่นั้นก็ปลาบปลื้มไปด้วยกัน เป็นน้ำหูน้ำตาหลั่งไหล

อ้าต เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยรังสิต ได้สมัครเข้าประกวดออกแบบแฟชั่นของบริษัท ซีซีดับเบิ้ลโอ ในหัวข้อ อินดิโก ออฟเซสชั่น ที่จัดโครงการขึ้นตั้งแต่เดือนมิถุนายน จาก ๓๐ คนที่สมัคร อ้าตเข้ารอบ ๑๐ คนร่วมกับไผ่ ทั้งสองคนได้รับคำแนะนำจากอาจารย์ ให้มาย้อมที่แก้ววรรณา หม้อห้อมธรรมชาติที่จังหวัดแพร่ ซึ่งอาจารย์สุปรียาสอนด้านแฟชั่น ในมหาวิทยาลัยรังสิต เคยร่วมงานแฟชั่นหม้อห้อมกับกรมส่งเสริมอุตสาหกรรมในปี ๒๕๔๘ และเห็นพัฒนาการของหม้อห้อมแก้ววรรณามาตลอด
ประมาณกลางเดือน สิงหาคม อ้าตกับไผ่ จึงเดินทางมาที่แพร่ เพื่อดูว่าจะทำอะไรได้บ้าง โดยพยอมศิลปินผู้ย้อมมือหนึ่งของเราเป็นผู้ดูแล ในวันนั้นมีเหตุให้ยางรถพยอมแตก จึงต้องยืมรถเครื่องของลุงวีไปรับเด็กทั้งสองจากที่พัก เมื่อกลับมาจอดรถที่ใกล้ซุ้มขายก๋วยเตี๋ยวของลุงวี พออ้าตเห็นหน้าลุงวี ก็เรียก “ลุงวี” กลายเป็นว่าทั้งสองคนลุงหลานไม่ได้เจอกันมานานนับสิบปี ปลายเดือนอ้าตจึงให้แม่ขับรถมาส่งในการทำงานที่ค้างไว้

การประกาศผลในวันที่ ๘ กันยายน ๒๕๕๑ ไผ่ได้รางวัลชนะเลิศ อ้าตได้รางวัลอีโคเฟรนลี่

อย่างนี้แล้วจะไม่เรียกว่า หม้อห้อมลิขิตได้อย่างไร

ห้อม คราม เบิก ชื่อวิทยาศาสตร์ และ เนื้อหา

2008-06-12T09:57:00.002+07:00

วันที่ ๖ มิถุนายน ๒๕๕๑ หลังจากสาธิตการสกรีนด้วยสีหม้อห้อมแล้ว ข้าพเจ้าได้ตามคณะคลัสเตอร์เฟริสท์คราฟท์ ไปเยี่ยมศูนย์เรียนรู้บ้านประนอม จึงได้ความรู้มาเผยแพร่ต่อ

ห้อม คราม เบิก ชื่อวิทยาศาสตร์
ข้อมูลได้เมื่อ ๖ มิถุนายน ๒๕๕๑ จากศูนย์เรียนรู้ผ้าจกเมืองลองและการย้อมสีครามธรรมชาติ บ้านประนอม ซึ่งสนับสนุนโดย ศูนย์วิชาการและเทคโนโลยีสิ่งทอพื้นบ้าน (ฝ้ายแกมไหม) มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

ห้อม

ชื่อพฤกษศาสตร์ Strobilanthes cusia (Nees) Kuntze
ชื่อวงศ์ ACANTHACEAE
ชื่อพื้นเมือง ห้อม, ห้อมเมือง (เหนือ)

ลักษณะทั่วไป
ห้อมเป็นไม้ล้มลุก มีลักษณะเป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก ลำต้นสูงประมาณ ๕๐-๑๐๐ เซนติเมตร ลำต้นและเหง้ากลมเป็นรูปทรงกระบอก บริเวณข้อโป่งพอง แตกกิ่งตามข้อ ใบเดี่ยวรูปวงรี หัวใบเรียว ท้ายใบแหลม ขอบใบหยักฟันเลื่อยละเอียด ใบมีสีเขียวมัน เรียงเป็นคู่อยู่ตรงข้ามกัน มีขนาดใหญ่เต็มที่ประมาณเท่าฝ่ามือ
ดอกรูปทรงคล้ายระฆัง เป็นดอกช่อออกที่ซอกใบ มีดอกย่อยหลายดอก กลีบดอกสีม่วงเชื่อมกันเป็นหลอดโค้งงอเล็กน้อย ผลแห้งแตกได้เมล็ดแบนๆ สีน้ำตาล
ห้อมเจริญเติบโตได้ดีในป่าชื้น ชอบขึ้นบริเวณชื้น ๆ ใกล้ลำธาร หรือแหล่งน้ำที่มีอากาศเย็น ต้องการร่มเงามาก ไม่ชอบแสงแดดจัด ส่วนทากจะพบตามเขตป่าอนุรักษ์ที่มีต้นไม้ใหญ่ร่มครึ้ม พบมากในภาคเหนือ

การขยายพันธุ์
ใช้กิ่ง ส่วนของลำต้นที่มีข้อ และราก สามารถตัด หรือ แยกหน่อไปปักชำ หรือใช้เมล็ดปลูกในที่ชื้นแฉะ ห้อมมีอายุไม่แน่นอน แล้วแต่สภาพภูมิอากาศในที่นั้นๆ โดยจะเติบโตดีในที่ที่มีน้ำชุ่มชื้นอยู่เสมอ หรือ ใกล้แหล่งน้ำ

ส่วนให้สี
ใช้ส่วนใบและลำต้น ห้อมอายุประมาณ ๑-๒ ปี สามารถเก็บไปใช้ประโยชน์ได้ ระยะการเก็บไม่จำกัด แล้วแต่จะออกแขนงช้าหรือเร็ว การเก็บถ้ามีมากก็เก็บทั้งกิ่ง ถ้ามีน้อยก็เด็ดเป็นใบๆ

ประโยชน์อื่น ๆ
เป็นยาพื้นบ้านของชาวล้านนา ใช้ใบต้มน้ำดื่มแก้ไข้ ปวดศีรษะเนื่องจากหวัด เจ็บคอหลอดลมอักเสบ ต่อมทอนซิลอักเสบ เป็นสมุนไพรบำรุงกำลัง รักษาแผลสด ห้ามเลือด แก้อักเสบ
ชาวเขาเผ่าอีก้อ แม้ว มูเซอ จะใช้รากและใบเคี่ยวหรือต้มน้ำดื่ม แก้ปวดหลัง อาหารไม่ย่อย อาหารเป็นพิษ โรคกระเพาะอาหาร แก้ไข้ ปวดศีรษะ ตำพอกหรือคั้นน้ำทา รักษาแผลสด แผลถลอก ห้ามเลือด แก้อาการอักเสบจากพิษงู ตะขาบ แมงป่อง หรือ แมลงอื่น ๆ

คราม

ชื่อพฤกษศาสตร์ Indigofera tinctoria Linn.
ชื่อวงศ์ LEGUMINOSAE
ชื่อพื้นเมือง คราม

ลักษณะทั่วไป
จัดเป็นพืชล้มลุกชนิดหนึ่ง อยู่ในพืชตระกูลถั่ว ลักษณะเป็นไม้พุ่มขนาดย่อม ขึ้นอยู่ทั่วไปในเขตร้อนและกึ่งร้อน พบในทวีปเอเซีย แอฟริกา ลำต้นสูง ๑-๑.๒๐ เมตร อายุประมาณ ๒-๓ ปี กิ่งก้านแตกสาขาเป็นพุ่ม ใบเป็นใบประกอบแบบขนนก ดอกสีเหลือง ออกดอกตามโคนก้านของใบ เป็นช่อ ๆ โดยเฉพาะโคนก้านใบที่แตกออกจากลำต้น ดอกและฝักคล้ายโสน แต่มีขนาดเล็กกว่า มีสีม่วงอมชมพู เมล็ดเป็นฝักคล้ายฝักถั่วเขียว แต่เล็กกว่า ออกเป็นกระจุก
ครามขึ้นได้ดีในที่ดินที่มีการระบายน้ำได้ดี ในที่ดอนซึ่งแสงแดดส่องถึง มีร่มเงาบ้าง หรือ เปิดโล่ง

การขยายพันธุ์
ขยายพันธุ์โดยการใช้เมล็ด หว่านลงในแปลง หรือ หยอดเมล็ดเป็นหลุมเล็ก ๆ จะปลูกในช่วงเดือนพฤษภาคม หรือ มิถุนายน ซึ่งเป็นช่วงฝนแรกของปี

ส่วนให้สี
ใช้ต้น และใบ สามารถเก็บไปใช้ได้ในช่วงอายุประมาณ ๔ เดือน หรือ ช่วงกำลังออกดอก สังเกตจากใบครามจะมีสีเขียวเข้ม และยอดเริ่มหงิกงอ มักจะเก็บเกี่ยวตอนเช้าตรู่ เพราะเชื่อกันว่าจะได้เนื้อครามมากกว่าช่วงอื่น สามารถเก็บเกี่ยวได้ปีละ ๓ ครั้ง แต่ละครั้งจะห่างกัน ๓-๔ เดือน ต้นครามจะมีอายุใช้งานประมาณ ๒-๓ ปี ขึ้นอยู่กับพื้นที่และวิธีการปลูก

ประโยชน์อื่น ๆ
ใช้เป็นยาช่วยลดไข้ ถ้าเป็นไข้สูงโดยเฉพาะไข้เลือดออก จะเอาครามผสมข้าวมาตำหรือบดให้ละเอียดแล้วห่อด้วยผ้าขาวบางเอามาประคบไว้ที่ฝ่าเท้าใช้ผ้ามัดไว้ ถ้าไข้ลดแล้วและเอาผ้าพันออกจะเห็นเป็นจุดดำๆ บนฝ่าเท้า
เนื่องจากครามจัดอยู่ในพืชตระกูลถั่ว จึงเป็นปุ๋ยพืชสดที่ปลูกเพื่อบำรุงดินได้ดี

เบิก

ชื่อพฤกษศาสตร์ Marsdenia tinctoria
ชื่อวงศ์ ASCLEPLADACEAE
ชื่อพื้นเมือง เบือก (อิสาน) ครามเถา ย่านคราม (ใต้)

ลักษณะทั่วไป
เป็นไม้เถาเลื้อยหรือไม้พุ่มเลื้อย ตามปกติสูงถึง ๕ เมตร ใบเดี่ยวอยู่ตรงข้ามกัน มีสีเขียวเข้ม มีขนปกคลุม ใบเรียวยาว หรือเป็นรูปไข่กึ่งรูปหัวใจ โคนใบกลมมน ปลายใบเรียวแหลม ดอกมีขนาดเล็ก สีเหลือง อยู่รวมเป็นกระจุก ดอกออกตามซอกใบ ออกเป็นช่อคล้ายซี่ร่ม เมล็ดมีขนติดเป็นกระจุก มีหลายเมล็ด
พืชชนิดนี้กระจายพันธุ์อยู่ในพื้นที่กว้าง พบทั่วไปในแถบอินเดีย ตอนใต้ของจีน พม่า ไทย เวียตนาม จนถึงหมู่เกาะของอินโดนีเซีย นับเป็นพืชที่ใช้กันอย่างกว้างขวางในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สภาพพื้นที่ที่ครามชนิดนี้เจริญได้ดี คือ บริเวณที่มีดินเปียกชื้นมากๆ

การขยายพันธุ์
ขยายพันธุ์โดยการตอน เพาะชำ หรือทาบกิ่ง

ส่วนให้สี
ใช้ใบ ทำให้สามารถเก็บเกี่ยวมาผลิตสีครามได้ตลอดปี เป็นระยะเวลานานประมาณ ๕ ปี

ประโยชน์อื่น ๆ
ใบมีสรรพคุณทางยาพื้นบ้าน แก้อาการผิดปกติทางลำใส้
ใช้ภายนอกเพื่อกระตุ้นการงอกของผม ใช้ย้อมผมให้เป็นสีดำ
ในบังคลาเทศ ใช้สารสกัดจากต้นเบิกทำให้แท้งลูก

it's the innovation of the natural indigo printing

2008-01-24T10:50:00.000+07:00

Dear friends,
I try to seek, if it has the same technique to Kaewwanna or not, to print the style by 100 % natural materials. After read Dr Jenny's book, Indigo, I'm now surely, it's a innovation. What should we do next ?

indigo

2008-01-14T09:50:00.000+07:00

Indigo by Dr Jenny Balfour Paul

2008-01-14T09:43:00.000+07:00

Indigo Dr Jenny Balfour Paul แปลย่อเพื่อทำความเข้าใจของตนเอง โดย นายวุฒิไกร ผาทอง ๙ มกราคม ๒๕๕๑

คำนำ
ในบ่ายวันหนึ่งของฤดูร้อนในปี ๒๕๒๔ ที่ฟาร์มเขตเมืองเดวอน ดร.เจนนี ได้จุ่มมือลงในหม้อย้อมเป็นครั้งแรก ขณะที่เธอชูผืนผ้าขึ้นมาพร้อม ๆ กับจ้องมองความมหัศจรรย์ ที่ผ้าเปลี่ยนสีจากเหลืองไปสู่น้ำเงินของหม้อห้อม เธอถูกมนตร์ดึงดูดให้เข้าไปสู่การค้นคว้าเรื่องราวของหม้อห้อมอย่างจริงจังตั้งแต่นั้น ยิ่งศึกษาเธอก็ยิ่งหลงใหลเข้าไปสู่มิติที่แตกต่าง เหมือนอลิซที่เข้าไปสู่ในโพรงกระต่าย เธอไม่อาจคาดเดาได้ว่าจะพบอะไรในลำดับต่อไปเบื้องหน้า การย้อมผ้าแบบนี้ ที่ได้ปฏิบัติกันมายาวนานจากรุ่นสู่รุ่นของโลกอาหรับอย่างยาวนานโดยไม่มีการบันทึกเรื่องราวไว้ ทำให้เธอตั้งต้นศึกษาที่แถบชายฝั่งทะเลของประเทศเยเมน งานวิจัยชิ้นนี้ทำให้แตกความคิดออกไปอย่างไร้ทิศทางที่จะศึกษาต่อเรื่องอินดิโกในส่วนอื่น ๆ ของโลก ซึ่งเธอจำเป็นต้องใช้ฐานข้อมูลสำนักพิมพ์พิพิธภัณฑ์แห่งสหราชอนาจักรซึ่งเป็นงานวิจัยบางส่วนจากห้องสมุดและพิพิธภัณฑ์ แล้วนั่นก็ทำให้เธอต้องเดินทางไปจีน ญี่ปุ่น ประเทศไทย อินเดีย อัฟริกาตะวันตก และ หลายพื้นที่ของทวีปยุโรป พร้อม ๆ กับการทดลองปลูกและย้อมด้วยต้นเอง
หนังสือเล่มนี้ อยากจะเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เธอได้ซึมซับ ค้นคว้า พบเห็น ว่าอินดิโกคืออะไร ในโลกใบนี้
เธอพบว่า เหมือนกับอยู่กลางใยแมงมุม ที่มีอาหารมีข้อมูลป้อนเข้าหารอบด้าน มีประกายแวววับจับตาให้เข้าไปค้นหา ทั้งศาสตร์และศิลป์ - พฤกษศาสตร์ เคมี ชาติพันธุ์วิทยา เศรษฐศาสตร์ ยารักษาโรค ศิลปะ แพรพรรณ และ ประวัติศาสตร์สังคม แต่ละอย่างก็ต่างโดดเด่นอยู่ในท่ามกลาง อย่างที่พูดได้ว่า ไม่มีใครคนใดคนหนึ่งที่สามารถเป็นผู้รู้ได้ทุกด้านเกี่ยวกับอินดิโก
เธอจมดิ่งลงในกองข้อมูลที่ผู้เชี่ยวชาญแต่ละด้านที่มองคนละมุมส่งต่อให้ ผสมผสานกับประสบการณ์ที่ได้ทดลองเอง ความรู้เรื่องการย้อม นำไปสู่ความรู้เรื่องเมล็ดพืช ที่มีหลากหลายพันธุ์ มูลค่าที่ประมาณไม่ได้อย่างหนึ่งคือ มูลค่าทางวัฒนธรรมที่แฝงซ่อนอยู่ในระบบการย้อมและลวดลายที่ถักทอย้อมลงในผืนผ้า
หลังจากศึกษามากกว่า ๑๕ ปี เธอก็เลือกหัวข้อที่จะมุ่งเจาะปมเฉพาะ มันเป็นประเด็นที่ซับซ้อน เพราะผู้คนต่างมีความสัมพันธ์กับอินดิโกในแง่มุมต่างกันไป เป็นเรื่องยากที่จะเล่าได้ในหนังสือเล่มเดียว ว่ามีเรื่องราวรายละเอียดแต่ละจุด หรือ เทคนิคเฉพาะอย่างไร แต่ก็หวังไว้ว่า สำหรับผู้ที่จะศึกษาต่อนั้น สามารถค้นคว้าได้จากรายชื่อหนังสือ หรือ เอกสารที่มีอยู่ในบรรณานุกรมท้ายเล่มจุดประสงค์ที่สำคัญอย่างหนึ่งของเธอต่อหนังสือเล่มนี้คือ อยากจะแบ่งปันเรื่องราวที่น่าหลงใหลของสีธรรมชาติชนิดหนึ่งที่ประกาศความเป็นสีน้ำเงินได้อย่างไม่ต้องพึ่งพาความรู้ในห้องปฏิบัติการเคมี เธอหวังอย่างยิ่งว่า แม้ว่าอินดิโกจากธรรมชาติจะผลิตขึ้นมาได้อย่างง่ายดายในปริมาณมาก ๆ เธอก็ยังหวังว่าสิ่งนี้จะสามารถคงอยู่ได้ด้วยความประทับใจของปัจเจกในคุณภาพและเรื่องราวที่แสนน่าทึ่ง

คุณเจเล่าเรื่องคราม

2007-12-14T08:30:00.000+07:00

โลกแห่งสีคราม

โลกรอบตัวเราเต็มไปด้วยสีสันของธรรมชาติ ทั้งสีฟ้าของท้องฟ้า สีครามของทะเล สีเขียวของต้นไม้ และสีน้ำตาลของผืนดิน เป็นเวลาหลายศตวรรษมาแล้ว ที่มนุษย์พยายามสร้างสรรค์สีทั้งจากวัสดุธรรมชาติเช่นจากพันธุ์ไม้ แร่ธาตุ และวัสดุสังเคราะห์เพื่อให้ได้สีที่ใกล้เคียงกับธรรมชาติและสามารถถ่ายทอดความเชื่อ อารมณ์และความรู้สึกของมนุษย์ได้ดีที่สุด

เวลาที่มองๆไปรอบๆตัว มองไปบนเสื้อผ้าที่เราใส่ เคยสงสัยมั้ยคะว่าสีต่างๆนั้นมีที่มายังไง วันนี้เราจะมาพูดถึงสีฟ้ากัน

สีฟ้ามีความเชื่อมโยงกับความเชื่อของมนุษย์มาตั้งแต่สมัยดึกดำบรรพ์ ชาวอียิปต์เชื่อว่าสีฟ้าเป็นสีของเทพเจ้า และชาวคริสต์ก็เชื่อว่าสีฟ้าเป็นสีของความบริสุทธิ์ ดังที่ปรากฏบนชุดของพระแม่มารีในภาพ The Annunciation แสดงถึงเหตุการณ์ตอนที่ทูตสวรรค์แกเบรียลมาส่งสารให้พระแม่มารี ในสมัยอียิปต์โบราณนั้นมีหลักฐานว่าสีฟ้าที่ใช้เขียนภาพทำมาจากแร่รัตนชาติคือลาปิส ลาซูลี่ (Lapis Lazuli) ในด้านการผลิตสีย้อมนั้น ไพลนี่ผู้อาวุโส (Pliny the Elder) นักเขียนชาวโรมันสมัยคริสตศตวรรษที่1 บันทึกไว้ว่าช่างย้อมชาวอียิปต์ใช้คราม (indigo - ชื่อทางวิทยาศาสตร์คือ Indigofera tinctoria ) เพื่อผลิตสีฟ้า ส่วนในแถบเอเชียก็มีบันทึกถึงการผลิตสีย้อมจากต้นครามในดินแดนแถบประเทศอินเดียปัจจุบันตั้งแต่สมัย 400 ปีก่อนคริสตกาล และคำว่า indigo ก็มาจากภาษากรีก คือ indicon แปลว่า “มาจากอินเดีย” จึงแสดงให้เห็นว่าครามพันธุ์ที่นิยมใช้ทำสีย้อมนั้นน่าจะมีต้นกำเนิดมาจากอินเดีย

ในสมัยยุคกลาง ชาวยุโรปผลิตสีย้อมสีฟ้าจากพืชท้องถิ่นชื่อว่า woad (ชื่อทางวิทยาศาสตร์คือ Isatis tinctoria) แต่สีที่ได้จากต้น woad นี้เป็นสีฟ้าจางๆและไม่ทนต่อแสง จึงมีการนำเข้าครามจากอินเดียโดยพ่อค้าชาวอาหรับมาสู่ดินแดนแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในคริสตศตวรรษที่ 11 มาร์โคโปโลก็กล่าวถึงอุตสาหกรรมครามในอินเดียในคริสตศตวรรษที่13 และในศตวรรษที่ 15 เมื่อนักสำรวจชาวยุโรปเดินทางมาถึงดินแดนแถบเอเชียรวมทั้งมีการเปิดตลาดการค้าระหว่างโลกตะวันตกและโลกตะวันออก ครามก็เป็นที่รู้จักในฐานะพืชที่ให้สีฟ้าที่สวย มีสีสด ไม่ตกเวลาซัก และทนต่อแสงแดด ด้วยคุณสมบัตินี้ผสมกับความนิยมในสีฟ้าในหมู่ชนชั้นสูง สีย้อมจากครามจึงเป็นที่นิยมไปทั่วโลก

ในคริสตศตวรรษที่ 18 ประเทศต่างๆในยุโรปนำเข้าครามเป็นจำนวนมหาศาลจนทำให้เศรษฐกิจและอุตสาหกรรมผลิตสีจากต้น woad พังพินาศ หลายประเทศต้องประกาศห้ามนำเข้าครามเพื่อปกป้องเศรษฐกิจท้องถิ่น เยอรมนีถึงกับประกาศว่าสีครามเป็น “สีแห่งปีศาจ” แต่ต่อมาสีครามก็เข้ามาแทนที่สีฟ้าจากต้น woad และอุตสาหกรรมการผลิตสีฟ้าจากต้น woad ก็ค่อยๆหมดไป ในสมัยนั้นประเทศอังกฤษเป็นผู้ที่ได้รับผลประโยชน์มากที่สุดจากอุตสาหกรรมการผลิตครามเพราะเมื่อได้อินเดียเป็นอาณานิคม อังกฤษก็สามารถควบคุมอุตสาหกรรมนี้ไว้ได้และยังสั่งให้ปลูกครามเป็นพื้นที่ถึง 17,000 ตร.กม.ที่แคว้นพิหารในภาคเหนือของอินเดียเพื่อการค้าขายซึ่งสร้างความร่ำรวยแก่อังกฤษอย่างมาก ในที่สุดเยอรมนีเองก็ยังต้องประกาศยกเลิกการห้ามนำเข้าคราม และนำเข้าครามประมาณ 1,400 ตันต่อปี จักรพรรดิ์ นโปเลียนแห่งฝรั่งเศสก็นำเข้าคราม 150 ตันต่อปีเพื่อใช้ย้อมเครื่องแบบของกองทัพจำนวน 600,000 ชุด สีครามจึงมีชื่อเรียกขานในเวลาต่อมาว่า “ราชาแห่งสี”

จำนวนครามที่ผลิตได้ในอินเดียนั้นมากถึง 400,000 ตันต่อปี โดยส่งออกครึ่งหนึ่งและใช้ภายในประเทศครึ่งหนึ่ง แต่กำลังการผลิตรวมถึงกรรมวิธีการผลิตครามในขณะนั้นซึ่งใช้แรงงานคนทั้งหมด ก็ยังไม่เพียงพอต่อความต้องการใช้สีครามของทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีการปฏิวัติอุตสาหกรรมทำให้เครื่องจักรเข้ามาทำงานแทนมนุษย์และสามารถผลิตสิ่งทอได้จำนวนมหาศาล

ในช่วงปลายทศวรรษที่ 19 นักวิทยาศาสตร์เริ่มสามารถผลิตสีสังเคราะห์ต่างๆเช่นสีแดง สีเหลือง ได้แล้ว แต่สีที่ยังไม่สามารถผลิตได้ก็คือก็คือสีคราม สถาบันทางวิทยาศาสตร์ของเยอรมนีจึงได้รับทุนสนับสนุนจากรัฐบาลถึงยี่สิบล้านมาร์ก เพื่อคิดค้นสีสังเคราะห์มาใช้แทนสีคราม นักวิทยาศาสตร์ใช้เวลากว่า 20 ปีในการค้นคว้ากว่าจะได้สีครามสังเคราะห์ ในปี 1904 ประเทศเยอรมนีจึงสามารถส่งออกสีครามสังเคราะห์ได้ 9,000 ตัน และมากขึ้นเป็น 27,000 ตันในปี 1913 และด้วยเหตุนี้เอง อุตสาหกรรมการผลิตครามจึงได้ล่มสลายลง โดยทั้งอินเดียและภูมิภาคต่างๆในโลกที่ระบบเศรษฐกิจขึ้นอยู่กับการปลูกครามต่างได้รับความเสียหายอย่างมหาศาล และอุตสาหกรรมการผลิตครามในโลกลดลงเหลือเป็นจำนวนเพียง 4 % ในปี 1914 ความยากจนและการกดขี่ที่ชาวอินเดียได้รับจากอุตสาหกรรมผลิตครามนี้เป็นชนวนสำคัญอย่างหนึ่งที่นำไปสู่กระบวนการเรียกร้องอิสรภาพของอินเดียจากการเป็นอาณานิคมของอังกฤษในปี 1918 โดยมหาตมะคานธี

ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 เยอรมนีเป็นประเทศผู้แพ้สงคราม กลุ่มประเทศสัมพันธมิตรจึงได้เรียกร้องสูตรการผลิตสีสังเคราะห์จากประเทศเยอรมนีในฐานะหนึ่งในค่าปฏิกรณ์สงคราม จากนั้นประเทศต่างๆเช่น อังกฤษ อิตาลี ฝรั่งเศส อเมริกาและญี่ปุ่น จึงกลายเป็นผู้ส่งออกสีสังเคราะห์ พร้อมทั้งตั้งโรงงานผลิตสีสังเคราะห์ในทวีปต่างๆของโลกได้แก่ อินเดีย อัฟริกาใต้และออสเตรเลีย และในปี 1939 อเมริกาก็กลายเป็นผู้ผลิตสีสังเคราะห์รายใหญ่ที่สุดของโลก ในสมัยหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 สีครามสังเคราะห์ก็ยังเป็นที่ต้องการทั่วไปโดยเฉพาะเพื่อนำไปย้อมผ้า Blue Jeans (ซึ่งเพี้ยนมาจากคำว่า Genoa Blue – สีฟ้าจากเจนัว) และชุดทำงานของกรรมกรในประเทศจีนสมัยประธานเหมาเจ๋อตุง

เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้แล้วหวังว่าทุกคนคงจะเริ่มมองเห็นว่าที่มาของสีฟ้าบนกางเกงยีนส์หรือเสื้อผ้าของเราที่ใส่อยู่ทุกวันนั้นมีความเป็นมายังไง สีฟ้านี้เป็นตัวแทนของประวัติศาสตร์และความพยายามของมนุษย์อันยาวนานนับพันปีที่จะเลียนแบบธรรมชาติและนำองค์ประกอบของธรรมชาติมาเป็นส่วนหนึ่งของการใช้ชีวิตและนำเสนอความเป็นตัวตนในแง่ของความหมายและสัญลักษณ์ที่เราไม่ควรจะมองผ่านเลยไป

ในประเทศไทยเองก็ใช้ครามในการย้อมผ้ามาตั้งแต่สมัยโบราณโดยเฉพาะในภาคอีสานร่วมกับการใช้ต้นห้อมและต้นเบิกในภาคเหนือโดยทั้งหมดจะให้สีโทนสีฟ้าเช่นกัน แม้ว่าในปัจจุบันนี้ประเทศญี่ปุ่นจะเป็นผู้ผลิตและส่งออกสีรายใหญ่ของโลก โดยมีความสามารถผลิตสีที่มีความสด ทนทาน มีความปลอดภัยและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ประเทศต่างๆเช่นอิตาลี ญี่ปุ่น ฝรั่งเศส ก็ยังนำเข้าผ้าย้อมครามธรรมชาติจากประเทศไทยจำนวนมาก ปัจจัยนี้แสดงให้เห็นว่าผู้คนเริ่มตระหนักถึงโทษของสารสังเคราะห์และกระบวนการทำสีสังเคราะห์ที่เป็นโทษต่อสิ่งแวดล้อมและเริ่มหันมาหาสีย้อมธรรมชาติมากขึ้น เพราะกระบวนการผลิตสีย้อมจากธรรมชาตินั้นไม่เป็นอันตรายต่อสภาพแวดล้อมและผู้สวมใส่ ช่วยอนุรักษ์ธรรมชาติ ทั้งยังมีส่วนในการสร้างเสริมเศรษฐกิจที่ยั่งยืนของท้องถิ่นและยังเป็นการช่วยสืบทอดอนุรักษ์ภูมิปัญญาดั้งเดิมไม่ให้หายไป

หม้อห้อมที่เมืองลาว

2007-12-14T08:22:00.000+07:00

หม้อห้อมที่เมืองลาว

ข้าพเจ้าได้มีโอกาสไปอยู่เวียงจันทน์ ๑๐ วัน ไปกับคน semeo-spafa ร่วมสัมมนากับเจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์ที่มาจาก ๑๑ ประเทศ เพื่อเล่าเรื่องการอนุรักษ์มรดกวัฒนธรรมที่ข่ายลูกหลานเมืองแพร่ทำกัน ก็เลยถือโอกาสไปตามดูว่าป่าห้อมที่เมืองลาวเป็นอย่างไรบ้าง จึงได้ภาพถ่ายมาอวดคนเมืองแพร่ ว่าถ้าจะส่งเสริมการปลูกห้อมในป่าน่าจะทำอย่างไร
หมู่บ้านที่ไปดูอยู่ห่างจากนครหลวงเวียงจันทน์ประมาณ ๒๐๐ กม. สำหรับสภาพถนนแบบนั้น กะกันว่าน่าจะใช้เวลาประมาณ ๓ ชั่วโมง แต่ข้าพเจ้าไปขึ้นรถโดยสารที่ท่ารถสีไค เวลาประมาณ ๙ โมง ต่อรถอีต้อกที่เมืองเฟือง ไปลงที่ท่าน้ำ รอเรือข้ามน้ำหลีก ไปหาบ้านนาแซง ถึงประมาณ บ่าย ๒ โมง รวมเวลาเดินทาง รอผู้โดยสารขึ้นรถ รอผู้โดยสารซื้อของ รอรถโดยสารอีกคันเอากระเป๋าผู้โดยสารอีกคนมาส่ง และรวมเวลานั่งกินเฝอรอต่อรถอีต็อก กลายเป็นเวลาทั้งหมด ๕ ชั่วโมง ก็นับว่าไม่เลว
นั่งพักสักครู่ ก็ขอให้พ่อ-แม่บุญตาพาไปชมต้นห้อม สองสามีภรรยาที่มีลูกชายคนโตชื่อบุญตา ก็พาเดินเข้าห้วยไปดูพื้นที่ที่ชาวบ้านปลูกต้นห้อมไว้ ข้าพเจ้าโชคดีที่ใส่รองเท้าฟองน้ำ กางเกงขากว้าง ก็เลยลุยได้สบาย
บ้านนาแซงเป็นหมู่บ้านที่มีลำห้วยกว่า ๒๐ สาย แทบทุกห้วย ชาวบ้านปลูกห้อมไว้เพื่อใช้ย้อม และระดมปลูกมากขึ้นเพื่อตัดใบขายให้กับคนย้อมห้อมในนครหลวงเวียงจันทน์ส่งเป็นน้ำห้อมด้วย เป็นใบด้วย ซึ่งต่อมาข้าพเจ้าได้มีโอกาสถามคนที่ซื้อว่า ซื้อเฉพาะน้ำไม่ได้หรือ เพราะการขนส่งใบนั้นชาวบ้านไม่ได้อะไรเหลือเลย เป็นค่าขนส่งไปหมด เธอก็ตอบว่า สูตรหม้อห้อมของชาวลาวนั้น ต้องผสมน้ำห้อมสดด้วย และ เธอก็ให้ชาวบ้านเป็นผู้กำหนดราคาเองแล้ว ชาวบ้านมีสิทธิที่จะขอขึ้นราคาตามความเหมาะสม
ต้นห้อมชอบที่ชุ่มชื้น ต้นห้อมจะตายหรือขึ้นไม่งามในที่ชุ่มแฉะเกินหรือแห้งแล้งเกิน ชาวบ้านนาแซงปลูกห้อมตามชายน้ำ ปักกิ่งชำไว้ใต้ร่มรำไรของเหล่าต้นไม้เหล่าต้นกล้วยป่า ถ้ารกมาก ก็ถางหญ้าเอาหญ้าช่วย บางที่ก็แคบยาวไปตามลำน้ำ บางที่ก็เป็นเวิ้งกว้างเข้าไป ตามพื้นที่ ทำให้ข้าพเจ้าคิดถึงสภาพในลำห้วย ของบ้านนาตองก่อนน้ำป่าหลาก

แก้ววรรณาหมายถึงสามคน

2007-10-03T17:07:00.000+07:00

ในหนังสือเล่มหนึ่ง เขียนถึงแก้ววรรณาว่าเป็นการสืบสานเรื่องหม้อห้อมมาสามรุ่น ที่จริงไม่ใช่ เพราะเราเพิ่งมาศึกษาประมาณ ๗-๘ ปีที่แล้ว ข้าพเจ้าเข้าใจว่าการเข้าใจผิดน่าจะมาจากชื่อแก้ววรรณา ที่ความหมายมาจากคน ๓ คน คือทวดชื่อ แก้ววรรณา ชื่อเก่าพ่อผจญที่ชื่อปั๋นแก้ว และ แม่ชื่อสุวรรณา

ลายปู่ละหึ่ง และลาบฉลุบ้านวงศ์บุรี

2007-10-03T14:54:00.000+07:00

พยอมทำเสื้อลายใหม่ อีก ๒ กลุ่มลาย ลายปู่ละหึ่ง และลาบฉลุบ้านวงศ์บุรี ลายปู่ละหึ่งนำมาจากภาพเขียนของจักรพันธ์ ศรีเพชร ที่วาดประกอบการศึกษาเรื่องเมืองแพร่ ส่วนลายบ้านวงศ์บุรีนั้น ชินวร ชมภูพันธ์ วาดขึ้นเพื่อบันทึกไว้ในชมรมอนุรักษ์สถาปัตยกรรมพื้นบ้านเมืองแพร่ ที่ต้องบอกมากกว่านั้น คือ การขึ้นลายนี้มาจากวิธีธรรมชาติล้วน ๆ ไม่ใช่การสกรีนสีน้ำมัน หรือ สีสกรีนเสื้อ

กิจกรรม เนื้อหา และ ค่าใช้จ่าย

2007-10-03T14:19:00.000+07:00

กิจกรรม เนื้อหา และ ค่าใช้จ่าย
กำหนดไว้เมื่อ ๑ ตุลาคม ๒๕๕๐

๑. ประวัติ ความเป็นมาของหม้อห้อมโดยสังเขปของจังหวัดแพร่ และ ของโลก
๒. รู้จักความแตกต่างระหว่าง ผ้าหม้อห้อมธรรมชาติดั้งเดิม และ ผ้าหม้อห้อมทั่วไปในปัจจุบัน
๓. รู้จักต้นห้อม ต้นคราม และ ต้นเบิก พืชสามชนิดของเมืองแพร่ที่ใช้ย้อมหม้อห้อม
๔. กระบวนการทำสีหม้อห้อมจากพืชทั้งสามชนิด
๕. กระบวนการทำน้ำด่าง
๖. กระบวนการหมักเพื่อให้เกิดสี
๗. กระบวนการย้อมเพื่อให้ได้สีตามต้องการ
๘. กระบวนการเตรียมฝ้าย ผ้า ก่อนย้อม โดยไม่ใช้สารเคมี
๙. กิจกรรมย้อมผ้า

หมายเหตุ
๑. คิดค่าใช้จ่าย ๒๐๐ ต่อคน สำหรับปฏิบัติการย้อม และ เสื้อยืดขนาดกลางที่ใช้ย้อม ๑ ตัว ย้อมแล้วนำกลับไปบ้านได้
๒. กรณีมาศึกษาเป็นหมู่คณะ ตั้งแต่ ๑๕ คนขึ้นไป จะมีวิทยากร ๒-๓ คน
๓. หัวข้อที่ ๔ ต้องใช้ใบห้อมสด จึงต้องทราบล่วงหน้าเป็นสัปดาห์
๔. ทางศาลาแก้ววรรณามีบริการอาหารกลางวัน ทุกวัน ราคาถูก หากต้องการกับข้าวพื้นเมืองก็จะเตรียมให้ได้ในราคาพิเศษ

ไม่ต้องซื้อมาก แต่อยากให้รู้จัก และได้ใช้

2007-09-20T09:42:00.000+07:00

เป็นคำพูดที่อยากบอกให้ทุกคนที่มารู้จักสินค้าแก้ววรรณา ของราคาแพง ต้องใช้ให้คุ้มค่า อย่าใช้ทิ้งใช้ขว้าง
ที่จริงแล้ว ก็คงไม่มีใครอยากทิ้งหรอก ก็มันหมดเงินหลายอยู่

ผมไม่ได้ดัดจริตนะ ว่าไม่อยากขายมาก
กิเลสน่ะก็อยากขายมาก
แต่ก็มีอีกตัวที่กลัวกิเลส ถ้ามีเงินมาก มันจะเอาไปทำอะไรบ้าง ที่นอกเรื่องนอกราว

ขอขายไปเรื่อยๆ และพอจ่าย ค่าคราม ค่าคนย้อม คนทอ คนเย็บ ให้อยู่กันไปวัน ๆ ก็พอแล้ว

กบนอกกะลาพาให้คิดถึงยายฑีตา

2007-09-15T02:53:00.000+07:00

รายการกบนอกกะลา สาระเนื้อหามากมาย เมื่อคืนพาผันผาย กรายเมืองแพร่หม้อห้อม แล้วอ้อมกลับไปสกล ไปยลการทำคราม ผ้าฑีตาแสนงาม ตามประเด็นทำคราม

ความรู้เพิ่มเอย

รายการบอกว่าทั้งโลกมีพืชให้สีครามประมาณ ๗๐๐ ชนิด ที่เมืองไทยมี ๑๓ ชนิด โดยอ้างจากการค้นคว้าของ อ.อนุรัตน์ สายทอง คณบดีคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎสกลนคร ผู้ค้นคว้าวิจัยเรื่องครามมานับ ๑๐ ปีแล้ว

ออกรายการทีวี

2007-09-12T19:54:00.000+07:00

ได้รับโอกาสจากท่านจันทร์และทีมงานให้ "แก้ววรรณา" ไปออกรายการสด ที่ เอเอสทีวี ๗ เวลา ๓ ทุ่ม ถึง ๕ ทุ่ม วันเสาร์ที่ ๘ และ ออกเทปซ้ำอีกเวลาเช้าวันที่ ๙ มีลูกค้าโทรมาถามทันทีเลย จะเอารูปขึ้นก็ขึ้นไม่ได้อีกแล้ว

kaewwanna natural indigo graphic

2007-08-23T07:17:00.000+07:00

ภาพวาดเมืองแพร่กับลายเสื้อ

2007-08-23T06:46:00.000+07:00

ภาพวาดเมืองแพร่กับลายเสื้อ
ประมาณ ๕ เดือนที่แล้ว ข่ายลูกหลานเมืองแพร่รวมทั้งเด็ก ๆ ชุมชนหัวข่วง ได้ไปเยี่ยมบ้านหนานสอน ศิลปินวาดภาพ นักร้อง นักดนตรีที่บ้านพระร่วง และวุฒิไกรก็ได้ลูกยุจากเพื่อน ๆ ให้ซื้อภาพวาดสีน้ำมันมาหนึ่งบาน เป็นภาพบรรยากาศบริเวณประตูชัยสมัยประมาณ ๕๐ ปีที่แล้ว ภาพนี้ทำให้นึกถึงความแตกต่างระหว่างตอนนี้ สมัยนั้น กำแพงเมืองโบราณตรงบริเวณประตูชัย มีศาลเจ้าพ่อแสนชัยอยู่สูง ตอนนี้ถูกปรับ ถูกขุดดินลงเพื่อสร้างเป็นศาลรูปแบบจีน ในภาพทำให้เห็นห้องแถวขายผ้า ตัดผม โรงน้ำแข็ง เห็นสามล้อ ซาเล้ง คนไปตลาด แพะกินหญ้า บุคคลในภาพที่ศิลปินวาดไว้ ถ้าเป็นคนรุ่นนั้นก็จะนึกชื่อได้
วันนี้ วุฒิไกรเอาภาพนี้มาถ่ายเป็นแบบเสื้อ แต่จะมี สีเดียว คือ สีหม้อห้อมธรรมชาติ ใช้ธรรมชาติเท่านั้น ไม่มีเคมี

natural indigo graphic

2007-08-08T11:18:00.000+07:00

พยอมได้ทดลอง สิ่งที่เธอคิดค้น นั่นก็คือ การสร้างลวดลายด้วยครามเปียก ซึ่งเรานำมาปาดบนบล้อกสกรีน และ เราก็เห็นพ้องต้องกันว่ามันง่ายกว่าการทำซิลค์สกรีนด้วยสีน้ำมัน ยิ่งไปกว่านั้น เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากกว่า ซึ่งแน่นอนล่ะ ว่าต้องปลอดภัยต่อผู้บริโภค

ขายของที่โอทอปซิตี้ 2006

2007-01-10T15:29:00.000+07:00

ขายของที่โอทอปซิตี้ 2006
ปี ๒๕๔๙ ช่วงวันที่ ๑๖-๒๔ ธันวาคม ในงานโอทอปซิตี้ คลัสเตอร์หม้อห้อมแพร่ได้มีโอกาสรวมทีมไปเรียนรู้ด้านการตลาด การจัดการ ด้วยการปฏิบัติจริงโดยมีพี่เลี้ยงใหญ่คือ กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม ที่ช่วยกำหนดแนวทางรวมถึงคัดสรรสินค้าเข้าบูท เพื่อประกันคุณภาพให้ลูกค้าได้มั่นใจจุดประสงค์หลักของการจัดพื้นที่ ประมาณ ๑๐๐๐ ตารางเมตรนี้
โดยใช้ชื่อว่าเมืองหม้อห้อม ก็เพื่อเชิดชูคุณค่าของหม้อห้อม และเผยแพร่แนวคิดการพัฒนาหม้อห้อมธรรมชาติในด้านต่าง ๆดังนั้น จึงมีทั้งส่วนแสดงแฟชั่นหม้อห้อมที่ออกแบบโดย ม.รังสิตเดินแฟชั่นโดยนางแบบมืออาชีพ สาธิตการทอผ้าหม้อห้อมเนื้อยีนส์โดยกี่กระตุกสาธิตการย้อม เขียนเทียนหม้อห้อม แสดงหม้อห้อมผ้าจกรวมถึงจัดแสดงสินค้าหม้อห้อมที่ผลิตได้หลากหลาย เป็นทั้งเครื่องใช้ ของใช้และ เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายจากการขายในงาน
เราได้ข้อสรุปว่า ต้องนำเสนอผลิตภัณฑ์เหล่านี้ขึ้นบนเวปไซต์เพื่อให้เกิดผลทางธุรกิจต่อไป อย่างตรงตามศักยภาพที่มีอยู่และเพื่อเตรียมความพร้อมที่จะพัฒนาไปให้ไกลมากขึ้นเราเอาของใครบ้างที่ไปขายในงาน สินค้าทั้งหมดได้จากผู้ประกอบการที่ส่งสินค้าเข้ามาคัดเลือก โดยคัดจากเกณฑ์สำคัญคือเป็นสินค้าที่ย้อมจากหม้อห้อมธรรมชาติ(ซึ่งยังไม่ครอบคลุมถึงการจัดการหลังย้อม) และ เป็นสินค้าที่ได้คุณภาพในเกณฑ์แรกเราใช้ระบบความซื่อสัตย์ว่าใครทำอย่างไรส่วนเรื่องคุณภาพให้เจ้าหน้าที่จากกรมส่งเสริมอุตสาหกรรมเป็นผู้ตรวจสอบเลือกสินค้าเข้าร้าน จากสินค้าทั้งหมดประมาณ ๓๐๐ รายการ คัดเลือกเหลือไม่ถึง ๒๐๐ รายการจัดทีมพนักงานขายอีก ๑๑ และ ๓ ผู้ประสานงาน ทำหน้าที่บริหารงานขายในร้านยอดขายได้ทั้งสิ้น ๕๗๐,๐๐๐ บาท (น้อยกว่าปี ๒๐๐๕ ไปหลักแสนอาจเนื่องมาจากสภาวะเศรษฐกิจ หรือ ประเภทของสินค้าที่น้อยลงไป)ท้ายบันทึกนี้ จึงขอแจ้ง รายชื่อผู้ประกอบการ และ รายชื่อพนักงานขายที่เข้าร่วมโครงการ เรียงตามลำดับตัวอักษร
การพัฒนาต่อไปต้องทำ ๓ ด้านด้านแนวคิด ด้านวิธีการผลิต ด้านประชาสัมพันธ์ รวมถึงการหาแนวร่วมปฏิบัติการจากการที่ได้ล้มลุกคลุกคลานมากับหม้อห้อมย้อมธรรมชาติ ๗-๘ ปีที่ผ่านมาข้าพเจ้าเชื่อว่า การดำเนินกิจการทุกอย่างที่สำเร็จส่วนใหญ่นั้นขึ้นอยู่กับความรักในผลผลิต รักในงาน เป็นประการแรกเมื่อทำแล้วจึงจะก่อเกิดลูกค้า หรือ ศรัทธาขึ้นมาอีกขั้นหนึ่ง ท้ายที่สุดแล้วจึงจะเป็นการอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงได้อย่างยั่งยืนข้าพเจ้าเชื่อว่าที่เราพูดความจริงกับลูกค้าท้ายที่สุดแล้วเราได้เพื่อนร่วมทาง ไม่ใช่มองหน้ากันไม่ติดเพราะไปหลอกเขาเสียก่อนเพื่อจะฟันหัวเข้าบ้านตั้งแต่แรกแล้วข้าพเจ้าเชื่ออีกว่า เมืองแพร่นี้แคบนักรู้จักกันไปหมดว่าใครทำอะไร ต่อมาข้าพเจ้าก็พบว่าเมืองไทยนี้ก็แคบคนในวงการเดียวกันก็จะรู้จักกันไปหมด ฉะนั้นแล้ว คำว่าโลกไร้พรมแดนก็เป็นคำที่เป็นจริงอย่างแน่นอน ลูกค้าที่แท้จริง คนธาตุเดียวกันก็จะมารวมกันสื่อสารกันได้ คนเหล่านี้เป็นคนที่เห็นสาระสำคัญในหม้อห้อม ทั้งวิถีหม้อห้อมในด้านสังคม สิ่งแวดล้อม และสุขภาพโจทย์ใหญ่ของเราน่าจะเป็น๑. เราจะตอบสนองสิ่งที่จำเป็น ( “Needs” not “Wants” )เพื่อเสริมศักยภาพสลายข้อจำกัดของแต่ละผู้ผลิต ได้อย่างไร ในเงื่อนไขที่ซ้อนเข้ามาอีกคือเราจะพัฒนาอย่างไรให้คนผลิตเห็นทั้ง วิถีหม้อห้อมในด้านสังคม สิ่งแวดล้อมและสุขภาพ๒. เราจะพัฒนาอย่างไรให้คน/หน่วยงานที่ส่งเสริมเห็นทั้งวิถีหม้อห้อมในด้านสังคม สิ่งแวดล้อม และสุขภาพ๓. เราจะสื่ออย่างไรให้คนทั้งหลาย เห็น วิถีหม้อห้อมในด้านสังคม สิ่งแวดล้อมและสุขภาพ ที่เป็นมรดกวัฒนธรรมมาช้านาน โดยเชื่อมโยงไปหาแนวคิด“ความพอเพียง” และ “การท่องเที่ยวที่ยั่งยืน”ในการที่จะเชื่อมร้อยโลกเข้าด้วยกันอย่างมีคุณค่าทั้งผู้เยือน และ ฝ่ายเหย้าเมื่อเราเห็นธงใหญ่ และเราจะปักธงเล็ก ๆ ได้อย่างไร กิจกรรมควรจะเป็นอย่างไรการสนับสนุนทรัพยากรไปหาแกนหลัก แกนรองอย่างไร",1]
);
//-->
การพัฒนาต่อไปต้องทำ ๓ ด้านด้านแนวคิด ด้านวิธีการผลิต ด้านประชาสัมพันธ์ รวมถึงการหาแนวร่วมปฏิบัติการจากการที่ได้ล้มลุกคลุกคลานมากับหม้อห้อมย้อมธรรมชาติ ๗-๘ ปีที่ผ่านมาข้าพเจ้าเชื่อว่า การดำเนินกิจการทุกอย่างที่สำเร็จส่วนใหญ่นั้นขึ้นอยู่กับความรักในผลผลิต รักในงาน เป็นประการแรกเมื่อทำแล้วจึงจะก่อเกิดลูกค้า หรือ ศรัทธาขึ้นมาอีกขั้นหนึ่ง ท้ายที่สุดแล้วจึงจะเป็นการอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงได้อย่างยั่งยืนข้าพเจ้าเชื่อว่าที่เราพูดความจริงกับลูกค้าท้ายที่สุดแล้วเราได้เพื่อนร่วมทาง ไม่ใช่มองหน้ากันไม่ติดเพราะไปหลอกเขาเสียก่อนเพื่อจะฟันหัวเข้าบ้านตั้งแต่แรกแล้วข้าพเจ้าเชื่ออีกว่า เมืองแพร่นี้แคบนักรู้จักกันไปหมดว่าใครทำอะไร ต่อมาข้าพเจ้าก็พบว่าเมืองไทยนี้ก็แคบคนในวงการเดียวกันก็จะรู้จักกันไปหมด ฉะนั้นแล้ว คำว่าโลกไร้พรมแดนก็เป็นคำที่เป็นจริงอย่างแน่นอน ลูกค้าที่แท้จริง คนธาตุเดียวกันก็จะมารวมกันสื่อสารกันได้ คนเหล่านี้เป็นคนที่เห็นสาระสำคัญในหม้อห้อม ทั้งวิถีหม้อห้อมในด้านสังคม สิ่งแวดล้อม และสุขภาพโจทย์ใหญ่ของเราน่าจะเป็น๑. เราจะตอบสนองสิ่งที่จำเป็น ( “Needs” not “Wants” )เพื่อเสริมศักยภาพสลายข้อจำกัดของแต่ละผู้ผลิต ได้อย่างไร ในเงื่อนไขที่ซ้อนเข้ามาอีกคือเราจะพัฒนาอย่างไรให้คนผลิตเห็นทั้ง วิถีหม้อห้อมในด้านสังคม สิ่งแวดล้อมและสุขภาพ๒. เราจะพัฒนาอย่างไรให้คน/หน่วยงานที่ส่งเสริมเห็นทั้งวิถีหม้อห้อมในด้านสังคม สิ่งแวดล้อม และสุขภาพ๓. เราจะสื่ออย่างไรให้คนทั้งหลาย เห็น วิถีหม้อห้อมในด้านสังคม สิ่งแวดล้อมและสุขภาพ ที่เป็นมรดกวัฒนธรรมมาช้านาน โดยเชื่อมโยงไปหาแนวคิด“ความพอเพียง” และ “การท่องเที่ยวที่ยั่งยืน”ในการที่จะเชื่อมร้อยโลกเข้าด้วยกันอย่างมีคุณค่าทั้งผู้เยือน และ ฝ่ายเหย้าเมื่อเราเห็นธงใหญ่ และเราจะปักธงเล็ก ๆ ได้อย่างไร กิจกรรมควรจะเป็นอย่างไรการสนับสนุนทรัพยากรไปหาแกนหลัก แกนรองอย่างไร

2007-01-04T08:59:00.000+07:00

สวัสดีปีใหม่ครับ
ขอความสงบสุขจงมีต่อทุกท่าน และ ประเทศสยาม
ผมพยายามอับเดทบล้อก แต่ทำไม่ได้ อยากรางานเรื่องไปจัดงานที่โอทอปซิตี้ 2006 น่ะครับ คลัสเตอร์หม้อห้อมไปได้สวย เห็นพัฒนาการ และหน่วยงานก็เห็นแนวทางเยอะมาก

logo

2006-11-17T00:54:00.000+07:00

i design the logo , leaning on the leaves of indigo plant, luckyly, it has a font, i's just do a little lotate

welcome to indigomania blog

2006-11-14T01:55:00.000+07:00

established in 1998, my natural indigo business,meeting many people to collect knowledge little by little doing experiment myself, seeking and waiting for the team who understand my natural-motto. I prefer natural-natural for my own business, in other hand, I don’t ‘say no’ to others’ natural products that I know they are natural-chemical. I rater not make any enemy!

So it is very difficult to explain how different from mine and them.

welcome to phrae natural indigo

2006-11-10T01:22:00.000+07:00

I’d planed how to introduce Phrae to you, at lease for 2 reasons.

Firstly, my home is in a town that not the tourist town, so she still keeps her own charming, a feeling of folk Lanna province, a relaxing place to visit.
Secondly, to show about my indigo project.

I’v start my project about the year of 1998, rely on the natural-love belief, so we trying a lot to be at this point, that’s means, I have to study and practice more to perform the proudly products to worldwide.
That’s why I would like to meet the Japanese indigo people, to learn from the famous Japanese indigo experiences and also to have some marketing project with them.

To establish my natural indigo business was terrible, meeting many people collecting knowledge little by little and to have the costly experience myself, seeking and waiting for the group who understand my natural-motto. And I’d found that to run the business is more terrible, few people know why I prefer natural-natural for my own business, in other hand, I don’t ‘say no’ to others’ natural products that I know they are natural-chemical. I rater not make any enemy!

So it is very difficult to explain how different from mine and them.

I would like to bring you to the indigo planting farm, that we are studying the business potential , the shop near Phrae town, showing you how much we interest to produce the real natural indigo product to the natural indigo love.

If the trip is OK , it might be the begin of indigo tour era!

Attachment is a simple plan, if you prefer, I’d mail you later the photograph of the planting indigo, the trips details and expenditure.

Yours faithfully,

Wuttikai Phathong

On the 9th of November 2006